ruhidir benim adım
hiç çıkamam evimden
dostlar uydururum hayali
mutluyumdur bu yüzden
bir çiçek dürbününden
insanlara bakarken
bir gün bir istasyon gördüm
trenleri geciken
yolcular ellerinde
tek gidişlik bilet
henüz bilmeseler de hayat bundan ibaret
istasyon insanları
burdalar tebadüfen
aynı rüyayı görüp
aynı yerlere giden
eskiden çok eskiden
ben daha küçükken
henüz cennet plajı otopark olmamışken
mercanların arasında küçük balıklar vardı
en güzelleri el boyunda
kavuniçi olanlardı
bir gün bir rüya gördüm
o kavuniçi balık benmişim
büyümem beklenmeden
afiyetle yenmişim
istasyon insanları burdalar tesadüfen
aynı rüyayı görüp
aynı yerlere giden
ruhidir benim adım
bir sırrım var saklarım
ama görünce anlarsınız
yalnız dikkat acımayın
acınmak canımı en çok acıtandır
